خداوندا!

مگر نه‌اینکه من نیز چون تو تنهایم

 پس مرا  دریاب

و به سوی خویش بازگردان ،

دستان مهربانت را بگشا 

که سخت نیازمند آرامش آغوشت هستم ...

هر کس غصه ی اینکه چه می کرد نداشت

چشمه ی سادگی از لطف زمین می جوشید

خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت...

.............................................................................................................................................

هر که خوبی کرد زجرش می دهند                                               هر که زشتی کرد اجرش می دهند

باستان کاران تبانی کردند                                                          عشق را هم باستانی کردند

هرچه انسان ها طلایی تر شدند                                                 عشق ها هم مومیایی تر شدند

اندک اندک عشق بازان کم شدند                                               نسلی تز بیگانگان آدم شدند...

آنجا که باید دل به دریا زد همین جاست

از دل تنگ من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست

حالا که تموم شد تو هم داری میــــری

مبادا که دست کسی رو بگیـــــــــــری

خدایا نگا کن درست تو چه وقتـــــــــی

پر از اشکم اما می خندم به سختـــی

گلو مو رها کن تو ای حق حق مـــــــن

میمردم برا اون نبود عاشق مــــــــــــن

مبادا که عشقم تو قلبش بمیـــــــــــره

می ترسم که دست کسی رو بگیـــره

بگین کاری این بار ازم بر نیومـــــــــــــد

بگین کم آوردم یا صبرم سر اومــــــــــد

بگین باز بیاد و به قلبم بشینــــــــــــــه

بگین جای اسمش هنوز نقطه چینـــه

تو احساس من رو چه راحت ربـــــودی

اگر من شکستم مقصر تو بـــــــــــودی

مگه من رو در حد مردن ندیــــــــــــدی

تو دلخور نبودی چرا دل بریــــــــــــــدی

دلم روز و شب رو تو تنهایی سر کــرد

بگین که تمومه دعاهاش اثر کـــــــــرد

بگین اونو دست خدامون سپـــــــــردم

مقصر نبودم ولی پاشو خـــــــــــــوردم

بگین خیلی وقته که صبرم سر اومــد

بگین کاری کرده که دادم در اومـــــــد

بگین خیس اشکه همه تار و پـــــودم

بگین تا بدونه مقصر نبــــــــــــــــــودم

راستی الان عزیز من سرت رو شونه کیه؟صدای خنده های تو الان تو خونه کیه؟روزای

خوب زندگیم تمومشون صرف تو شد میگفتی راهمون جداس آخرشم حرف تو شد

اصل دوم: دنیا برای عزت نفس شما اهمیتی قایل نیست. در این دنیا از شما انتظار می‌رود که

قبل از آن‌که نسبت به خودتان احساس خوبی داشته باشید، کار مثبتی انجام دهید.

من به پشت شیشه تنها
ایستاده
در گذرها،
رودها راه اوفتاده.

شاد و خرم
یک دو سه گنجشک پر گو،
باز هر دم
می پرند، این سو و آن سو

می خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی،
آسمان امروز دیگر
نیست نیلی.

یادم آرد روز باران:
گردش یک روز دیرین؛
خوب و شیرین
توی جنگل های گیلان.

کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چست و چابک

از پرنده،
از خزنده،
از چرنده،
بود جنگل گرم و زنده.

آسمان آبی، چو دریا
یک دو ابر، اینجا و آنجا
چون دل من،
روز روشن.

بوی جنگل،
تازه و تر
همچو می مستی دهنده.
بر درختان میزدی پر،
هر کجا زیبا پرنده.

برکه ها آرام و آبی؛
برگ و گل هر جا نمایان،
چتر نیلوفر درخشان؛
آفتابی.

سنگ ها از آب جسته،
از خزه پوشیده تن را؛
بس وزغ آنجا نشسته،
دم به دم در شور و غوغا.

رودخانه،
با دو صد زیبا ترانه؛
زیر پاهای درختان
چرخ میزد، چرخ میزد، همچو مستان.

چشمه ها چون شیشه های آفتابی،
نرم و خوش در جوش و لرزه؛
توی آنها سنگ ریزه،
سرخ و سبز و زرد و آبی.

با دو پای کودکانه
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از لب جو،
دور میگشتم ز خانه.

می کشانیدم به پایین،
شاخه های بید مشکی
دست من می گشت رنگین،
از تمشک سرخ و مشکی.

می شندیم از پرنده،
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی

هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا؛
شاد بودم
می سرودم
“روز، ای روز دلارا!
داده ات خورشید رخشان
این چنین رخسار زیبا؛
ورنه بودی زشت و بیجان.

این درختان،
با همه سبزی و خوبی
گو چه می بودند جز پاهای چوبی
گر نبودی مهر رخشان؟

روز، ای روز دلارا!
گر دلارایی ست، از خورشید باشد.
ای درخت سبز و زیبا!
هر چه زیبایی ست از خورشید باشد.”

اندک اندک، رفته رفته، ابر ها گشتند چیره.
آسمان گردید تیره،
بسته شد رخساره ی خورشید رخشان
ریخت باران، ریخت باران.

جنگل از باد گریزان
چرخ ها می زد چو دریا
دانه ها ی [ گرد] باران
پهن میگشتند هر جا.

برق چون شمشیر بران
پاره میکرد ابر ها را
تندر دیوانه غران
مشت میزد ابر ها را.

روی برکه مرغ آبی،
از میانه، از کرانه،
با شتابی چرخ میزد بی شماره.

گیسوی سیمین مه را
شانه میزد دست باران
باد ها، با فوت، خوانا
می نمودندش پریشان.

سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا.

بس دلارا بود جنگل،
به، چه زیبا بود جنگل!
بس فسانه، بس ترانه،
بس ترانه، بس فسانه.

بس گوارا بود باران
به، چه زیبا بود باران!
می شنیدم اندر این گوهر فشانی
رازهای جاودانی، پند های آسمانی؛

“بشنو از من، کودک من
پیش چشم مرد فردا،
زندگانی – خواه تیره، خواه روشن -
هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا.”

گاهي دلم مي خواهد بداني حال من چگونه است اما بدان كه من هميشه حال تو را مي دانم.اغلب دلم برايت تنگ مي شود هر لحظه يك بار تنــفــست مي كنم.جاي تعجب نيست يك ديوانه دارد با تو حرف مي زند خودت قضاوت كُن كه اول ديوانه نبود و حالا خوشحال است كه تو ديوانه اش كردي.اي وحيِ محض،الهام تمام ،اي خودِ حقيقت، اي سئوال همه جوابها و اي جواب ِهمه سئوال ها.

راستي آن چيزي كه ماه ها پيش بردي حالا كجاست ؟؟

اينگونه نگاهم نكن ، دلـــم را مي گويم.تنهايي گاهي سبب مي شود كه در دامنه هاي زندگي اتراق كني و بار تحملت را بر شانه هاي كوه بزاري تا خستگي ات كمي در برود. راستي چه حكمتي ست كه من بيشتر ، غروب ها دلم براي تو تنگ مي شود!! نه فكر كني كه خورشيدي ، نه عزيزم خورشيد شبها مي رود و گل هاي آفتاب گردان را به حال خودشان مي گذارد.اما جالب است كه تو مهتاب هم نيستي كه روزها بروي در حقيقت تو هيچ وقت نمي روي كه قرار باشد بيايي.

بمان اما اين بار نه ديگر از آن ماندن هايي كه رفتن دارد اين بار به زبان عاميانه بمان، به زبان همه كه وقتي تنها مي شوند ماندن كسي را زير لب با صاحب آسمانها در ميان مي گذارند ، يك بار هم به خاطر كسي كه يه عمر برايت مُرد ، بمان.
.
.
.
.

يك بار هم به خاطر كسي كه يه عمر برايت مُرد ، بمان
يك بار هم به خاطر كسي كه يه عمر برايت مُرد ، بمان
يك بار هم به خاطر كسي كه يه عمر برايت مُرد ، بمان

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو ،

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو ،

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه ،

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن ،

براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير ،

براي عشق وصال كن ولي فرار مكن ،

براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه زندگي كن ،

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش ،

براي عشق خودت باش ولي خوب باش.

ممنون مهدی آقا جون

شرلوک هلمز، کارآگاه معروف، و معاونش واتسون رفته بودند صحرانوردی و شب هم چادری زدند و زیر آن خوابیدند…

نیمه های شب هلمز بیدار شد و آسمان را نگریست؛ بعد واتسون را بیدار کرد و گفت : نگاهی به بالا بینداز و به من بگو چه می بینی؟!

واتسون گفت : میلیون ها ستاره می بینم !

هلمز گفت:  چه نتیجه ای می گیری؟!

واتسون گفت : از لحاظ روحانی نتیجه می گیرم که خداوند بزرگ است و ما چقدر در این دنیا حقیریم

از لحاظ ستاره شناسی نتیجه می گیرم که زهره در برج مشتری است، پس باید اوایل تابستان باشد

از لحاظ فیزیکی نتیجه می گیرم که مریخ در محاذات قطب است، پس باید ساعت حدود سه نیمه شب باشد...!

 نظر شما؟؟؟

ش رل و ک ه ل م ز ق د ر ی ف ک ر ک ر د و  گ ف ت :  و ا ت س و ن ! ت و  ا ح م ق ی  ب ی ش   ن ی س ت ی !  ن ت ی ج ه  ی  ا و ل  و م ه م ی ک ه ب ا ی د ب گ ی ر ی  ا ی ن   ا س ت  ک ه چ ا د ر م ا ر ا د ز د ی د ه  ا ن د !!!

                             سهراب سپهری